संकेतः- अधोलिखितं गद्यांशं पठित्वा प्रश्नानां विकल्पात्मकोत्तरेभ्यः उचिततमम् उत्तरं चित्वा लिखत।

एकदा शरीरस्य बाह्यानि अङ्गानि हस्तौ, पादौ मुख, नासिका, कर्णी इत्यादिनी मिलित्वा अचिन्तयन्- “वयं सर्वे प्रतिदिनं परिश्रमं कुर्मः। एतद् उदरं भक्षणे सर्वं स्वीकरोति किन्तु स्वयं किमपि कार्यं न करोति। अद्य प्रभृति वयमपि कार्यं न करिष्यामः। एवं चिन्तयित्वा अङ्गानि कर्तव्यानि अत्यजन्। पादौ स्थिरी भूत्वा अतिष्ठताम्। हस्ती निश्चली अभवताम्। मुखम् अन्नकणम् अपि न प्रवेशयति। एवं दिने व्यतीते शनैः शनैः सर्वाणि अङ्गानि शिथिलानि अभवन्। कार्यशक्तिः क्षीणा अभवत्। सर्वे कथमपि पुनः मिलित्वा विचारम् अकुर्वन् ‘अहो! अस्माकं प्रमादः संवृत्तः। भुक्तस्य अन्नस्य पाचनं तु उदरमेव करोति। एतद् एव अस्मभ्यं शक्तिं ददाति। अस्य कृपया एवं वयं जीवामः। अतः अस्माभिः सर्वैः अनेन सह सहयोगः करणीयः। नूनं संहतिः एवं कार्यसाधिका।

संकेतः- अधोलिखितं पद्यांशं पठित्वा प्रश्नानां विकल्पात्मकोत्तरेभ्यः उचिततमम् उत्तरं चित्वा लिखत।

यद्धात्रा निजभालपट्टलिखितं स्तोकं महद् वा धनम्,
तत्प्राप्रोति मरुस्थलेऽपि नितरां मेरौ ततो नाधिकम् ।
तद्धीरो भव वित्तवस्तु कृपणां वृत्तिं वृथा सा कृथाः
कूपे पश्य पयोनिधावपि घटो गृह्णाति तुल्यं जलम् ॥